Elmar Hess – DEAR

Elmar Hess – DEAR
Event Ended
Event Ended

🇬🇧 English version below 🇬🇧 ⤵️

Elmar Hess – DEAR

Kuratorka: Iwona Bigos
Koordynatorka: Michalina Domoń

24 listopada 2017–31 grudnia 2017
Wernisaż: 24 listopada, 18:00
Centrum Sztuki Współczesnej ŁAŹNIA 2
ul. Strajku Dokerów 5
Gdańsk Nowy Port

Pokój pogrążony jest w półmroku. W środku, na metalowym podwyższeniu, leży kobieta, gwałtownie potrząsając głową w przód i w tył na piankowej poduszce. Wydaje się nieobecna, zagubiona w swoim własnym świecie. Jej gorączkowe, kompulsywne gesty sprawiają wrażenie autystycznych, jednocześnie przywodząc na myśl ruch pompy albo tłoka silnikowego. Wszystko nagrywa kamera skierowana na głowę kobiety, zaś całą scenę zamykają trzy duże, podwieszone do sufitu ekrany z projekcjami, otaczające półkolem metalowe podwyższenie. Widać na nich w zbliżeniu ekrany radarów, nieustająco, wręcz stoicko obracające się wokół własnych osi. W porównaniu z kobietą na pierwszym planie wydają się gigantyczne. Pojawia się bit, który sprawia wrażenie zsynchronizowanego z obracającymi się ekranami. Następnie odtwarzany jest utwór w wykonaniu damsko-męskiego duetu:

„(…) Nie widzisz mnie z daleka, nie patrzysz na to, jak się uśmiecham / Myślisz, że nie wiem, co jest pode mną i za mną / Nie patrz na mnie w przekonaniu, że twoje wnętrze to też moje wnętrze (…) Na pozór połączeni, nie jesteśmy sami na świecie / Nie rozdzielono nas przy narodzinach / Mijamy się i pozostajemy / bo każdy może się w tym rozpoznać…”.

Muzyka stopniowo wycisza się, przechodząc w spokojnego walca. Po chwili daje to wrażenie bezpieczeństwa i ochrony, swego rodzaju zadowolenia. Obroty ekranów coraz bardziej przypominają taniec, co nadaje też swoistą harmonię gorączkowym gestom kobiety. Przez cały czas kamera rejestruje rytmiczne ruchy jej głowy, transmitując je na małym monitorze za pośrednictwem długiego, ciężkiego kabla zwisającego z sufitu przy wejściu na instalację. Oprócz monitora, który od czasu do czasu pokazuje też zbliżenie twarzy kobiety, widz może też popatrzeć na sam pokój. Wstępu na instalację broni jednak barierka. Otoczenie sprawia wrażenie trójwymiarowego obrazu, który z jednej strony przedstawia samotność jako aspekt prywatności, który należy chronić, a z drugiej pokazuje możliwe nadużycia tych elementów ochronnych, przez które prywatność może zostać wyeksponowana. Prywatne staje się częścią publicznego i vice versa – prowadząc do relatywizacji tego, co jednostkowe i osobiste lub wyeksponowania domniemanych odstępstw od normy.

✳️ ✳️ ✳️

Elmar Hess (1966) tworzy przede wszystkim wielosalowe instalacje, w których elementy filmowe, dźwiękowe i fotograficzne zestawiane są konceptualnie z różnymi tematami społecznymi. W pracach tych napięcia i ograniczenia systemu stają się źródłem konfliktów interpersonalnych, w których Hess zrównuje okoliczności subiektywne ze współczesnymi wydarzeniami historycznymi.

🇬🇧🇬🇧🇬🇧🇬🇧🇬🇧🇬🇧🇬🇧🇬🇧🇬🇧🇬🇧🇬🇧🇬🇧🇬🇧🇬🇧🇬🇧🇬🇧🇬🇧🇬🇧🇬🇧🇬🇧

Elmar Hess
DEAR

Curator: Iwona Bigos
Coordinator: Michalina Domoń

24th November 2017– 1st December 2017
Opening: 24th November, 6 pm.
Centre for Contemporary Art LAZNIA 2
5 Strajku Dokerow 5 st
Gdansk Nowy Port

A room is immersed in semi-darkness. In the center of the space, a woman is lying on a sparse metal platform, frantically shaking her head back and forth on a foam pillow. She seems absent, lost in her own world. Her manic, compulsive movements appear autistic; at the same time, they evoke associations to the motion of a pump or piston. A camera pointed at the woman’s head captures the action. The scene is surrounded by three large projection screens, suspended from the ceiling in a half-circle around the platform. Seen on these are close-up shots of radar screens, rotating on their axes in a continual, almost stoic-looking fashion. They feel gigantic relative to the woman in the foreground. A beat can be heard that seems to be in sync with the rotating screens. Then a song is played, a woman sings in a duet with a man:

“…You don’t see me from a distance, don’t look at my smile/ And think that I don’t know, what’s under and behind me/ I don’t want you to look at me and think that what's within you is in me (...) Seemingly connected, not alone in the world/ Not separated from birth/ We go past and remain/ because everyone recognizes themselves in it..."

Gradually the music fades into a tranquil waltz. After awhile this communicates a feeling of being safe and protected, a kind of contentedness. The rotating of the radar screens seems more and more like a spinning dance motion, which also imparts something harmonic to the woman’s manic gestures. The entire time, the camera is recording the rhythmic movements of her head, transmitting it to a small monitor via a long, heavy cable, which is suspended from the ceiling at the entrance to the installation. In addition to the monitor, which at times also shows the woman’s face in close-up, the spectator has a view of the room. However, a barrier prevents the installation from being entered. The setting is perceived as a three-dimensional image, which, on the one hand, frames being alone as an aspect of privacy that is to be protected. On the other hand, the installation shows that protective elements can be abused; with their help privacy is exposed – the private becomes part of the public. And, vice-versa, the public becomes private, leading to a relativizing of the individual and the personal, or exposing supposed deviations from the norm.

✳️ ✳️ ✳️

Elmar Hess (1966) creates primarily multi-room installations in which cinematic, sound-installative, and photographic elements are juxtaposed conceptually with societal themes. In the works, the pressures and constraints of the system give rise to interpersonal conflicts, in which Hess equates subjective circumstances with contemporary-historical events.

All Gdańsk events